Η προσευχή μιας μητέρας

Του Πέτρου Κουμπλή

Η ιστορία αυτής της μητέρας που ζει σ’ ένα μικρό διαμέρισμα στην Αθήνα δεν ενδιαφέρει κανέναν. Η γυναίκα αυτή δε θα γίνει ποτέ τραπεζίτης, στέλεχος και υπουργός. Δεν θα κινηθεί στο παρασκήνιο, δεν θα μπλέξει με μετοχές και προμήθειες.

Είναι μια μητέρα που ζει σ’ ένα δυάρι και τα βράδια η κούραση συναντά την αγωνία για το παιδί της που λείπει μακριά. Οι σκέψεις της, επίμονες και βασανιστικές, περιστρέφονται γύρω από την υγεία και την ευτυχία του. Τα ξημερώματα τη βρίσκουν να μετρά τις δυνάμεις της και να φοβάται την απόλυση.

«Άλλο η φτώχεια και άλλο η μιζέρια», θυμόταν τα λόγια του παππού της κι έπαιρνε λίγο θάρρος μέχρι να ξαναβουτήξει στη σκοτεινιά της.

Μια μέρα, όμως, όλα άλλαξαν. Ένας ρυτιδιασμένος, ρακένδυτος άνδρας τη σταμάτησε και ζήτησε λίγο ψωμί. Εκείνη, ενστικτωδώς, έσφιξε την τσάντα της και συνέχισε τον δρόμο της. Αργότερα, στο σαλόνι της, το «δεν του έδωσα» έγινε το βαρύτερο φορτίο της.

Οι άνθρωποι σοκάρονται κάθε μέρα από τη βία των εικόνων και τη βία των καιρών. Φτάνει, όμως, και μια νύχτα που οι άνθρωποι σοκάρονται από τον ίδιο τους τον εαυτό. Εκείνο το βράδυ, μια γυναίκα κάπου στην Αθήνα έκανε μια προσευχή διαφορετική από τις άλλες.

Στη δική της προσευχή, δίπλα στην οικογένειά της, βρισκόταν πλέον και ένα ρυτιδιασμένο πρόσωπο που δεν είχε καν ξεκάθαρη μορφή, αλλά το αγαπούσε όσο και τον εαυτό της. Κι εκείνο το βράδυ -χωρίς να το ξέρει- η ζωή της άλλαξε για πάντα.