Παπαφλέσσας - Ο αρχιμανδρίτης που αγάπησε τις γυναίκες, το ποτό και την επανάσταση.

Τα «ράσα δεν κάνουν τον παπά», λέει ο λαός, και η ρήση αυτή ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση του ήρωα του ’21, Γρηγόριου Δικαίου, γνωστού ως Παπαφλέσσα. Ήταν ένας άνθρωπος ακραίος, που αγάπησε τις γυναίκες, το γλέντι και τη δράση, προκαλώντας αντιπαλότητες, αλλά ο ηρωικός του θάνατος στο Μανιάκι έσωσε την υστεροφημία του.

«Θα γυρίσω ή Δεσπότης ή Πασάς»

Η ορμητική φύση του Παπαφλέσσα

Γεννημένος στη Μεσσηνία το 1788, ο Παπαφλέσσας κληρονόμησε μια ορμητική φύση. Αφού συγκρούστηκε με Τούρκο αξιωματούχο, κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη. Πριν φύγει, είχε υποσχεθεί ότι θα επέστρεφε «ή Δεσπότης ή Πασάς». Εκεί, ήρθε σε επαφή με τη Φιλική Εταιρεία, όπου η ανυπομονησία του τον οδήγησε να απειλήσει ακόμη και τον Αναγνωστόπουλο με μαχαίρι, απαιτώντας να μάθει το όνομα του αρχηγού.

Ο «γυναικάς» και ο επαναστάτης

Δεν ήταν ο κλασικός συνωμότης. Η διαγωγή του, γεμάτη γλέντια και κοινωνική ζωή που ξέφευγε από τα εκκλησιαστικά πλαίσια, τον έκανε συχνά στόχο της τούρκικης αστυνομίας. Ωστόσο, πίσω από αυτή την εικόνα, κρυβόταν ένας φλογερός πατριώτης που πίστευε ακράδαντα στην Επανάσταση.

Χρησιμοποίησε κάθε μέσο, ακόμα και πλαστά έγγραφα ή υπερβολές για την ετοιμότητα της Πελοποννήσου, προκειμένου να πείσει τους οπλαρχηγούς – αν και πολλοί, όπως ο Ανδρέας Ζαΐμης, αμφισβητούσαν τους ισχυρισμούς του, χαρακτηρίζοντάς τους «σχεδόν μπερμπάντικους».

Η τελευταία μάχη στο Μανιάκι

Το 1825, με τον Ιμπραήμ να αποβιβάζεται στον Μοριά, ο Παπαφλέσσας έκανε την απόλυτη υπέρβαση. Ζήτησε την απελευθέρωση των οπλαρχηγών (που ο ίδιος είχε βοηθήσει να φυλακιστούν κατά τον Εμφύλιο) για να αντιμετωπίσουν τον κοινό κίνδυνο. Όταν δεν εισακούστηκε, πήρε τον δρόμο για το Μανιάκι με ελάχιστους άντρες απέναντι στις 6.000 του Ιμπραήμ.

Στις 20 Μαΐου 1825, ο Παπαφλέσσας έπεσε μαχόμενος. Ο θρύλος λέει ότι ο ίδιος ο Ιμπραήμ, εντυπωσιασμένος από τη γενναιότητά του, φίλησε το άψυχο σώμα του, αναγνωρίζοντας το μέγεθος του αντιπάλου του.

Η αυτοθυσία του διέγραψε τις σκιές του παρελθόντος, τοποθετώντας τον για πάντα στο πάνθεον των ηρώων που απέδειξαν ότι τα ράσα, στα χέρια ενός πραγματικού αγωνιστή, γίνονται το πιο δυνατό όπλο για την ελευθερία.

Πηγή: «Τα ψιλά γράμματα της επανάστασης» του Θόδωρου Δ. Παναγόπουλου.