Μια νέα απόπειρα χρονολόγησης των Ομηρικών Επών, η ακριβέστερη μέχρι στιγμής, έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα. Συγκρίνοντας τα φυσικά φαινόμενα που περιγράφονται στα έπη με αστρονομικά δεδομένα, μια διεπιστημονική ομάδα επιχειρεί να αποδείξει την ιστορική αλήθεια πίσω από τον μύθο.
Η Έκλειψη της 30ής Οκτωβρίου 1207 π.Χ.
Σύμφωνα με την κ. Παναγιώτα Πρέκα-Παπαδήμα, καθηγήτρια Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Οδυσσέας έφτασε στην Ιθάκη στις 25 Οκτωβρίου 1207 π.Χ. Πέντε μέρες αργότερα, μια έκλειψη ηλίου (ποσοστού 75%) φέρεται να σκέπασε το Ιόνιο Πέλαγος, συμπίπτοντας χρονικά με τη μνηστηροφονία.
Η ομάδα χρησιμοποίησε χάρτες της NASA για να ελέγξει τις εκλείψεις που ήταν ορατές στο Ιόνιο κατά την περίοδο 1300–1130 π.Χ. Από τις 14 συνολικά εκλείψεις, μόνο δύο ήταν συμβατές με τις ομηρικές περιγραφές, με εκείνη του 1207 π.Χ. να ταιριάζει απόλυτα στις καιρικές συνθήκες και τη φθινοπωρινή αγροτική ζωή που περιγράφει ο Όμηρος.
Η περιγραφή του Θεοκλύμενου
Αυτό το απόσπασμα, από τη ραψωδία Υ, ερμηνεύεται πλέον από την επιστημονική ομάδα ως μια ακριβής περιγραφή της ολικής συσκότισης κατά τη διάρκεια της έκλειψης.
Αστρονομικά φαινόμενα ως «θεϊκά σημάδια»
Πέρα από την έκλειψη, η ομάδα εντόπισε αναφορές σε βροχή διαττόντων αστέρων. Η περιγραφή ενός γερακιού (αγγελιοφόρου του Απόλλωνα) που αφήνει πούπουλα, ερμηνεύεται ως αλληγορία για τη βροχή πεφταστεριών (Πλειάδες) στις 28 Οκτωβρίου – την ημέρα επιστροφής του Τηλέμαχου.
Όπως επισημαίνει η κ. Πρέκα-Παπαδήμα, βασιζόμενη στον Πλούταρχο, για τους Αρχαίους Έλληνες η Φυσική Επιστήμη, η Θεολογία και η Μυθολογία ήταν αδιαχώριστες. Η αστρονομική επιβεβαίωση των γεγονότων ενισχύει την πεποίθηση ότι υπάρχει ένας σαφής ιστορικός πυρήνας πίσω από τον ομηρικό μύθο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου