Έχεις δύο επιλογές...

Τι θα έκανες εσύ; Μια ιστορία για τις επιλογές που μας κάνουν ανθρώπους

Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα... Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασέ το. Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή;

Σε ένα δείπνο για φιλανθρωπικό σκοπό ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς από όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.

Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση:
«Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται από εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια. Ακόμα όμως, ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;»

Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία. Ο πατέρας συνέχισε:
«Όταν ένα παιδί σαν τον Shay, που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση βρίσκεται στο πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί».

Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της...

Το παιχνίδι στο πάρκο

Ο Shay κι εγώ περάσαμε έξω από ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay έπαιζαν μπέιζμπολ. Ο Shay με ρώτησε: «Μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;»

Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους. Μα ήξερα και καταλάβαινα σαν πατέρας ότι, αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με την εμπιστοσύνη ότι γίνεται αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.

Πλησίασα λοιπόν ένα από τα παιδιά και το ρώτησα, χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους. Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε: «Χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στη δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει».

Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας για να φορέσει την μπλούζα της ομάδας. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου. Τα αγόρια της ομάδας είδαν τη χαρά μου που τον αποδέχτηκαν στην παρέα τους.

Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε μερικούς πόντους, αλλά ήταν ακόμη πίσω τρεις πόντους. Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο. Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, φανερώνοντας τη χαρά του και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο ενθουσιασμό τα χεράκια του. Το χαμόγελό του ήταν από το ένα αυτί στο άλλο όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα από την εξέδρα.

Η κρίσιμη στιγμή

Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους. Με δύο παίκτες έξω και τρεις έτοιμους στις βάσεις, ο Shay καθορίστηκε ως ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές. Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα άφηναν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, ρισκάροντας να χάσουν το παιχνίδι.

Για μεγάλη μου έκπληξη... τον άφησαν!

Όλοι γνώριζαν ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ήξερε καν πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει. Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση. Ο αντίπαλος παίκτης που πετούσε την μπάλα αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε τη νίκη σε δεύτερη μοίρα για να δώσει την ευκαιρία στο παιδί αυτό να χαρεί τη στιγμή. Γι' αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει, ρίχνοντας την μπάλα πολύ απαλά.

Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε. Ο αντίπαλος παίκτης ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα για να του πετάξει ακόμη πιο μαλακά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, σε έναν αντίπαλο.

Ο μικρός ήρωας

Το παιχνίδι τώρα κανονικά θα είχε τελειώσει. Ο αντίπαλος όμως σήκωσε την μπάλα και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση βγάζοντας τον Shay έξω, την πέταξε επίτηδες πολύ ψηλά, πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη του και μακριά από τους υπόλοιπους. Όλοι στις εξέδρες, και από τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν: «Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε...»

Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν είχε τρέξει τόσο μακρυά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα από χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα για το τι έπρεπε να κάνει μετά...

Η εξέδρα συνέχισε: «Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε... τρέξε...» Με την ανάσα κομμένη, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει εκεί, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα. Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας και είχε την ευκαιρία να γίνει ο ήρωας του αγώνα. Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στη δεύτερη βάση και να βγάλει έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του και την έριξε επίτηδες ψηλά, προς την τρίτη βάση.

Ο Shay έτρεξε προς την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος. Όλοι φωνάζαμε ρυθμικά: «Shay, Shay, Shay!!!» Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίκτη, ο οποίος σταμάτησε να κυνηγά την μπάλα για να του δείξει τη σωστή κατεύθυνση, λέγοντάς του: «Από δω, από δω Shay...»

Καθώς ο Shay πέρασε από την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας: «Shay, τρέξε στην αρχική βάση τώρα, τρέξε!» Ο Shay έφτασε, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον μεγάλο ήρωα που χάρισε τη νίκη στην ομάδα.

Ο Επίλογος

«Εκείνη την ημέρα», συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, «τα αγόρια και από τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να έρθει ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο. Έδωσαν χαρά σε μια ψυχούλα που τόσο τη λαχταρούσε και τη είχε ανάγκη».

Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ πώς ήταν ο «ήρωας» που έκανε τον πατέρα του τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και τη χαρά που έδωσε στη μητέρα του, η οποία με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της πρωταθλητή όταν γύρισαν σπίτι.

Και τώρα... ο επίλογος.

Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα και ανούσια πράγματα που αναδημοσιεύονται καθημερινά στο διαδίκτυο χωρίς δεύτερη σκέψη. Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι συχνά διστάζουν. Το χυδαίο και το άσεμνο περνάει ελεύθερα στον κυβερνοχώρο, αλλά η συζήτηση για την ευπρέπεια και την αλληλεγγύη πάρα πολύ συχνά αποσιωπάται.

Όλοι έχουμε καθημερινά ευκαιρίες να αλλάξουμε τη φυσική τάξη των πραγμάτων γύρω μας. Μικρές, φαινομενικά ασήμαντες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων μας δίνουν μια ξεκάθαρη επιλογή: Θα μεταδώσουμε έναν μικρό σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς ή θα προσπεράσουμε την ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιο κρύο;

Ένας σοφός είπε κάποτε: «Κάθε κοινωνία κρίνεται από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της».

Τώρα έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες... Να το αγνοήσεις ή να το αναδημοσιεύσεις.

Να έχετε μια χαρούμενη ημέρα, να έχετε μια «Shay day!» Κάνε το σωστό, μοιράσου το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός. Και χαμογέλα... μας παρακολουθούν παιδιά.