Η ψευδαίσθηση της παρέας:
Περπατάς στις ελληνικές πλατείες, κάθεσαι σε καφετέριες και βλέπεις παρέες ανθρώπων να κάθονται στο ίδιο τραπέζι, αλλά να κοιτάζουν όλοι τις οθόνες τους. Τα social media υπόσχονται επικοινωνία, αλλά συχνά προσφέρουν μόνο μια επιφανειακή επιβεβαίωση μέσω των "like". Η πραγματική συζήτηση, αυτή που κοιτάς τον άλλον στα μάτια, τείνει να γίνει είδος προς εξαφάνιση.
Το κυνήγι της τέλειας εικόνας:
Η ελληνική κοινωνία, πάντα εξωστρεφής και αυθόρμητη, παγιδεύεται σιγά-σιγά στο κυνήγι της "τέλειας φωτογραφίας". Δεν ζούμε τη στιγμή, αλλά τη σκηνοθετούμε για να φανεί ωραία στο προφίλ μας. Αυτό δημιουργεί ένα τεράστιο κενό και ένα άγχος που οδηγεί στην απομόνωση. Όταν η ζωή μας γίνεται μια συνεχής προβολή, η πραγματικότητα αρχίζει να μοιάζει φτωχή.
Υπάρχει επιστροφή;
Η λύση δεν είναι να πετάξουμε τα κινητά μας, αλλά να ξαναβρούμε το μέτρο. Να αφήσουμε την οθόνη στην άκρη όταν είμαστε με φίλους, να ακούσουμε πραγματικά τον διπλανό μας και να θυμηθούμε τι σημαίνει "Navi Voice": Να δίνουμε φωνή σε όσα μας ενώνουν και όχι σε όσα μας χωρίζουν πίσω από ψηφιακά τείχη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου